Gastblog Els en Willem: Twee jaar na ons bezoek

 

Sabbatical – Gastblog Els en Willem

Na veel hartelijkheid via e-mail en telefoon streken we eind januari 2014 neer op Los Balates. Een heel gezin op Balates… Voor wie was de uitdaging groter: voor ons of voor Tom en Cecile? Wij hebben het op onze reis nergens beter gehad. 


Willem en ik gingen na de middelbare school studeren en kregen direct na de studie ook werk. Daarna volgde gezinsuitbreiding met alle hectiek die daarbij hoort. Voor je het weet ben je 50 en vraag je je af of je de afgelopen vijfentwintig jaar eigenlijk wel bewust keuzes hebt gemaakt. Dat verstikkend gevoel wilden wij graag proberen voor te zijn.

We besloten daarom even weg te gaan uit de routine van alledag – en wel vóór de kinderen leerplichtig zouden zijn. Zomaar wat reizen leek ons doelloos; we wilden liever ontdekken of een leven op en van het land bij ons zou passen. Dus namen Willem een half jaar vrij van ons werk om samen met onze kindjes van 3,5 en 1,5 te gaan wonen en werken op een paar biologische boerderijen.

Het bleek nog niet zo makkelijk om ergens aan de slag te kunnen met twee kleine kindjes. Gelukkig kwamen we via via Tom en Cecile op het spoor. Zij durfden het avontuur wel aan, alhoewel ze een heuse invasie gingen meemaken. Zelf verhuisden ze voor een paar weken naar hun gastenverblijf, wij mochten hun eigen ruimte betrekken. Wat een gastvrijheid!

Het eerste weekend werden we getrakteerd op sneeuw, sprookjesachtig mooi in de stille bergen bij de finca. De kinderen genoten met volle teugen, ook al was ook hun leven ineens totaal anders. De hondjes werden langzamerhand omarmd en uiteindelijk waren vooral ons dochtertje en “Peeke” (alias Streepje) onafscheidelijk. De kinderen leerden omgaan met de fysieke vrijheid die ze hadden en wij leerden om ze die fysieke vrijheid ook te geven.

Tom en Cecile boden ons alle ruimte om te experimenteren. Ook voor hen was alles nog steeds een groot avontuur waarin constant nieuwe waarheden ontstaan. Zo hebben we druivenstokken geplant op allerlei verschillende manieren om te kijken wat het beste werkt onder de lokale omstandigheden. Heel zwaar, maar mooi werk. Uiteraard deelden we in de dagelijkse huishoudelijke taken. We raakten verwend door de lekkerste hapjes en drankjes. Vooral ’s avonds bij de kachel was dat heerlijk, zeker onder het genot van vele diepgravende gesprekken.

Na twee weken fulltime “op de berg” daalden we af naar het dorp Yegen, waar we nog eens vier weken hebben doorgebracht. In die periode reden we dagelijks omhoog naar Balates om te ‘werken’. Uiteindelijk vonden we dat we verder moesten en zijn we na verhuisd naar een andere plek in de buurt. Van daaruit hebben we nog meer plekken aangedaan, in Spanje en in Oostenrijk. Maar eerlijk is eerlijk: zo leerzaam, gastvrij en bijzonder als op Los Balates hebben we het nergens meer gehad.

Die zes maanden met alle verschillende indrukken, families, levensstijlen, werkwijzen en culturen hebben ons leven blijvend veranderd. Een grote sprong in het diepe durfden we niet meteen aan, maar stapje voor stapje groeiden we toe naar een  leven dat meer in balans is. Inmiddels zijn we van de binnenstad van Utrecht verhuisd naar het platteland van de Achterhoek, waar we kleinschalig onze idealen in de praktijk proberen te brengen.

Vooral meer rust en tijd voor reflectie, af en toe uit die sneltrein stappen en weer even bedenken of dit is wat wij willen. Die rust en het vermogen om kritisch naar je eigen leven te kijken is de grootste les die wij mee hebben genomen van Balates. Daar zijn we Tom, Cecile en de beestenboel op Balates heel dankbaar voor!

Els Hegger, Achterhoek, juni 2016

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *