Van bezoek en taart…

Remi en Geraldine maken een ‘inspiratiereis” door Europa. December 2015 waren ze een paar dagen te gast op Los Balates. Het werd een bezoek dat wij niet snel zullen vergeten.  De combinatie van goed gezelschap en  heerlijke taarten is lastig te verslaan!!

Ze schrijven een blog over hun avonturen. Je leest hieronder hoe zij hun verblijf op Los Balates hebben ervaren.

Hier is een link naar hun blog. Je kunt er de reis vanuit de luie stoel volgen. Voor het gemak hebben we de blog over Balates hieronder integraal opgenomen. Zoveel lof en enthousiasme doet wel een beetje blozen…


 

Los Balates

Sinds onze eerste autopech op dag drie van onze reis in de Duitse tunnel heeft Vroemmm geen kuren meer vertoont. Het aanzetten van de autolampen was toen hoogstwaarschijnlijk de indirecte oorzaak van de autopech. De eerste tijd daarna zetten we de autolampen ruim vóór een tunnel aan. Met het verstrijken van de tijd denk ik met het aanzetten van de koplampen er niet meer aan. Het is een mooie zonnige zaterdagochtend deze 19 december 2015. We zijn, zeker nu ik er weer ben, voor ons doen ontzettend vroeg erbij en klaar voor vertrek. De reis van vandaag gaat de bergen in en daar willen we van genieten. Vroemmm is het daar in eerste instantie niet mee eens, hij weigert te starten, hij verdomd het zelfs om voor te gloeien! Tsjaa, en als je er als buitenstaander naar kijkt, is het dan eigenlijk best wel grappig wat er dan gebeurt op zo’n camperplaats.
We staan al vier nachten op deze camperplaats en hebben weinig contact gehad met de andere camperaars. Eerlijk is eerlijk, we hadden ook alleen maar weer oog voor elkaar. En dan weigert Vroemmm zaterdagochtend te starten. Dus hup, Remi opent de motorkap, hangt er boven en kijkt. Vraag mij niet naar wat maar ik begrijp dat het voorgloeilampje het al een paar keer heeft geweigerd in de afgelopen week. Maar dat het uiteindelijk wel lukte om te starten. Nu dus niet. Vrij snel nadat Remi de motorkap omhoog heeft gedaan staat een van de eigenaren van de camperplaats al bij ons. Nee, hij heeft geen verstand van auto’s maar zijn broer wel en die komt zo. Ondertussen was onze Oostenrijkse buurman ook al wakker geworden en naderbij geslenterd. Stond eerst nog op een afstandje te kijken en komt steeds dichterbij om vervolgens wat adviezen te geven. Ook de andere eigenaar van de camperplaats is ondertussen gearriveerd en probeert ons aan alle kanten te helpen. Hij lijkt er ook wel wat verstand van te hebben. Maar schetst een nogal negatief scenario. Hij denkt dat we misschien vandaag niet meer wegkomen en ja, morgen is het zondag, dan is alles dicht.
Een meneer in badjas komt langs gelopen op weg naar de doucheruimte. Even later staat ook hij over de motorkap heen gebogen. Het is een Nederlander die wat van auto’s en campers weet. En zo stond Vroemmm opeens in de schijnwerpers van belangstelling van allerlei mannen. Maar Vroemmm heeft daar lak aan en lacht iedereen uit! Een lokale automonteur wordt opgetrommeld. En we hebben weer mazzel, het is een deskundig iemand die met Vroemmm weet om te gaan. De monteur is een klein uurtje bezig en Vroemmm vroemt weer als een zonnetje!
El Rincon de la Victoria, Spanje, 19 december 2015
In plaats van lekker vroeg vertrekken, rijden we uiteindelijk net na het middaguur weg van de camperplaats. Ons reisdoel: Los Balates in Yegen, Tom en Cecile. Ik ben weer achter het stuur gekropen, ha, dit is weer het echte werk. Mijn eigen autootje in Nederland heb ik de afgelopen week als een speelgoedautootje ervaren! We rijden een prachtige route door, over en tussen de bergen. De zon reist de hele rit met ons mee. De berghellingen zien er in onze ogen nogal verdord uit. Ik vraag mezelf af of er überhaupt iets groeit.
We arriveren eind van de middag in Yegen. Daar treffen we op de afgesproken plek Cecile die ons hartelijk begroet. Ze hebben ons al laten weten dat de weg naar hun huis alleen met een 4-wheeldrive te berijden is. Dit is een nieuwe situatie voor ons, we laten Vroemmm achter in het dorp. En wijzelf gaan dus uit logeren, we gaan de camper uit voor de nacht! Een reistas inpakken is zo gebeurd. Op advies van Cecile gooi ik mijn wandelschoenen er ook in. We klauteren in haar auto en daar gaan we. Al snel concluderen Remi en ik dat we dit echt niet met Vroemmm hadden kunnen rijden. De onverharde is weg zo’n drie kilometer lang. Bij tijd en wijle gaat ie echt stijl omhoog en moet je scherpe bochten rijden. Andere mensen gaan op expeditie in een 4-wheeldrive, wij ervaren het tijdens deze rit. Aangekomen worden we net zo hartelijk begroet door Tom. En hiermee begint een bezoek dat ons voor altijd zal heugen.
Los Balates, Yegen, Spanje, 20 december 2015
Het is al bijna donker als Cecile de auto parkeert op hun terrein. Voordat we echt niks meer kunnen zien laten Tom en Cecile zien waar wij overnachten. Een ruime kamer met een keukenblok erin, een houtkacheltje en een eigen kleine badkamer. “Onze fermentatiekeuken” wijst Tom naar het keukenblok, “zo wordt deze ruimte ook gebruikt als er geen gasten zijn.” Later zien we pas dat er een grote hoeveelheid potten met jam, appelmoes en kweeperenpasta staan naast de flessen met zelfgemaakte limonade en kefir. Daarna worden we meegetroond naar hun eigen domein, keuken annex woonkamer. Al heel snel ontstaat er een geanimeerd gesprek bij de thee. Vervolgens verschijnt het ene na het andere tapasgerechtje op tafel. Een fles zelfgemaakte wijn vergezelt ons daarbij. Dan blijkt dat Tom mijn oudste vriendin, haar ken ik sinds de eerste klas lagere school, en haar zus kent. Wat is de wereld klein! De meegebrachte camperhomemade worteltjestaart wordt aangesneden als toetje. Ik begrijp al snel dat er nu vier lekkerbekken aan tafel zitten. Cecile is meer van het koken en Tom is meer van het bakken. Ruim na middernacht breken we op. Als we op tijd wakker zijn kunnen we de volgende ochtend meegaan met de ochtendwandeling. En anders is er ontbijt ergens tussen 08.30 en 09.00 uur.
Watervoorziening Los Balates, Yegen, Spanje, 20 december 2015
Cecile en Remi
Die eerste ochtendwandeling missen we. Het is superdonker in onze slaapkamer en Remi is helemaal van slag omdat we in een echt bed hebben geslapen waar we zo in en uit kunnen stappen. Er wordt door Tom een zondags ontbijt geserveerd met onder andere gebakken ei op brood. Tom gaat de amandelbomen snoeien. Cecile neemt Remi en mij mee naar hun moestuin. Deze moet hoognodig water hebben en daarvoor is een ingenieus irrigatiesysteem bedacht. “Voor ons is water en het irrigatiesysteem belangrijk.” zegt Cecile. “De meeste Nederlanders die hier komen willen meteen gaan spitten en onkruid wieden. Dat onkruid vinden wij niet erg, als er maar genoeg water is om te irrigeren.” vertelt Cecile. “In oktober heeft het voor het laatst geregend. En het is nu december, er had al sneeuw kunnen liggen op de bergen. De sneeuw is uiteindelijk onze watervoorraad voor de zomer.” We horen dat de afgelopen twee jaren al uitzonderlijk droog zijn geweest. Het waterpeil is sindsdien alleen maar gedaald.
Het is zondag 20 december 2015 en we lunchen buiten in het zonnetje! Tom en Cecile eten zoals de Spanjaarden doen. Dus een warme maaltijd voor de lunch rond een uur of twee. ’s Avonds ergens tussen acht en negen komen er kleine tapasgerechtje op tafel.
Remi en Tom, Los Balates, Yegen, Spanje, 20 december 2015
Ik heb het gevoel dat ik hier op Los Balates alleen maar aan het eten en drinken ben. En als de monden niet vol zijn dan praten ze wel over voedsel en drank. Maar we praten ontzettend veel met elkaar. Alsof we oude vrienden zijn die van alles bij te kletsen hebben. We horen hoe Tom en Cecile hier terecht zijn gekomen. Tom vertelt ons hoe hij de huidige financiële wereld ervaart. Graag willen wij de filmpjes zien die op YouTube staan over hoe het bankensysteem werkelijk in elkaar zit. Het zet me aan het denken. We praten over de eventuele mogelijkheden die er voor Remi en mij zouden zijn als we iets in Spanje zouden willen beginnen. Hoe zou Los Balates zich verder kunnen ontwikkelen? Het komt allemaal ter sprake.
Tom bakt met mij een heerlijke amandelkoek. Remi bakt nog een keer de Franse walnotentaart. Ik kook een keer een Indische maaltijd met de Spaanse slag want niet alle ingrediënten zijn voorhanden. Vanaf de tweede ochtend wandelen Remi en ik met de drie honden de ochtendwandeling. Daarvoor springen we rond half 8 het bed uit, het begint dan net te gloren. Een langere wandeling over hun terrein maken we samen met Tom en Cecile. De amandeloogst van dit jaar wordt weggebracht en wij gaan mee. Ter plekke wordt bij de coöperatie bepaald wat de amandelen werkelijk gaan opbrengen. De baas weegt, kraakt en proeft de amandelen zelf. Ik kijk mijn ogen uit!
Keuring amandelen, Spanje, 22 december 2015
Woensdag 23 december is het voor ons dan toch tijd om dit warme bad te verlaten. Ik zie bij het afscheid nemen dat Remi het er moeilijk mee heeft. Zelf ervaar ik het ook zo. Het is voor het eerst deze reis dat we met een soort heimwee en verdriet afscheid nemen. Van onze gastheer en -vrouw, van deze plek op de berg met een machtig mooi uitzicht.
We wensen hun heel veel regen toe. En op het moment van publiceren van deze blog, 28 januari 2016, is er nog altijd géén regen gevallen in Yegen!
Wat Los Balates werkelijk is kun je alleen ervaren, volgens mij, door er naar toe te gaan. Lukt je dat niet dan kun je, als het goed is, dit jaar ‘De doos van Balates’ bestellen. Een doos vol lekkernijen geproduceerd op en door Los Balates. Op hun website kun je precies lezen wat Tom en Cecile allemaal doen. En voor het bestellen van lekkere Andalusische ambachtelijke delicatessen ga je naar Saborpuro!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *