Categoriearchief: Off the Grid

Gastblog: Op Los Balates leer je leven

De cursus ‘lessen over het leven’ is binnen handbereik. Je boekt een ticket naar Malaga en reist verder met de bus. Je bereikt Yegen en verlaat die plaats ook weer. Je klimt omhoog en komt aan op Los Balates. Het cursusprogramma is eenvoudig: een dag of vier, vijf weinig meer doen dan ademen.

Na 26 jaar werken lukte me dat half februari niet meer. Overspannen. En meteen die onrust: hoe moet dit verder? Toen Tom hoorde dat ik thuis zat, nodigde hij me uit om hem en Cecile te bezoeken op Los Balates. Wat een goed idee!

Wat heb je er geleerd dan?
Dat je een olielamp niet helemaal met olie hoeft te vullen (met de helft water gaat het ook). Dat je goede alcohol kunt halen uit slechte wijn, dat je zelf deodorant kunt maken, dat je best een week zonder een föhn kunt (maar dat wist ik al), dat je een cake kunt maken zonder mixer en mét olijfolie, dat er honden zijn die erg lief zijn (ook voor mij), dat je voor rijstepap echt geen paprijst hoeft te kopen (met gewone witte rijst gaat het ook, het was heerlijk!) dat Tom ‘Boer zoekt vrouw’ volgt en dat er geen water uit de kraan komt als het gevroren heeft.

Ja, eh, je had het over levenslessen!

De optelsom, dat is de levensles: je hebt echt niet zoveel nodig om te kunnen genieten van het leven. Een dak boven je hoofd, lekker eten, fijne vrienden, een goed gesprek (wel meerdere!), een mooi boek en een prachtig uitzicht. Tel je zegeningen en je hebt vaak alle reden om tevreden te zijn. Ik in elk geval wel.

Wist je dat niet dan?
Ergens onderweg, gevangen in de tunnel van werk en inkomen, was ik dat een beetje kwijt geraakt. Het besef dat veel geld niet net zoveel gelukkiger maakt, dat het ook wel wat minder kan, dat je dan ook minder afhankelijk bent en dat dat goed voelt. Dat je best met minder goed kunt leven, dat minder dan ook meer wordt. Op Los Balates heb ik het ervaren. Eén grote levensles.

Ans Slangen,
Meerssen, 31/3/2017

Gastblog Els en Willem: Twee jaar na ons bezoek

 

Sabbatical – Gastblog Els en Willem

Na veel hartelijkheid via e-mail en telefoon streken we eind januari 2014 neer op Los Balates. Een heel gezin op Balates… Voor wie was de uitdaging groter: voor ons of voor Tom en Cecile? Wij hebben het op onze reis nergens beter gehad. 


Willem en ik gingen na de middelbare school studeren en kregen direct na de studie ook werk. Daarna volgde gezinsuitbreiding met alle hectiek die daarbij hoort. Voor je het weet ben je 50 en vraag je je af of je de afgelopen vijfentwintig jaar eigenlijk wel bewust keuzes hebt gemaakt. Dat verstikkend gevoel wilden wij graag proberen voor te zijn.

We besloten daarom even weg te gaan uit de routine van alledag – en wel vóór de kinderen leerplichtig zouden zijn. Zomaar wat reizen leek ons doelloos; we wilden liever ontdekken of een leven op en van het land bij ons zou passen. Dus namen Willem een half jaar vrij van ons werk om samen met onze kindjes van 3,5 en 1,5 te gaan wonen en werken op een paar biologische boerderijen.

Het bleek nog niet zo makkelijk om ergens aan de slag te kunnen met twee kleine kindjes. Gelukkig kwamen we via via Tom en Cecile op het spoor. Zij durfden het avontuur wel aan, alhoewel ze een heuse invasie gingen meemaken. Zelf verhuisden ze voor een paar weken naar hun gastenverblijf, wij mochten hun eigen ruimte betrekken. Wat een gastvrijheid!

Het eerste weekend werden we getrakteerd op sneeuw, sprookjesachtig mooi in de stille bergen bij de finca. De kinderen genoten met volle teugen, ook al was ook hun leven ineens totaal anders. De hondjes werden langzamerhand omarmd en uiteindelijk waren vooral ons dochtertje en “Peeke” (alias Streepje) onafscheidelijk. De kinderen leerden omgaan met de fysieke vrijheid die ze hadden en wij leerden om ze die fysieke vrijheid ook te geven.

Tom en Cecile boden ons alle ruimte om te experimenteren. Ook voor hen was alles nog steeds een groot avontuur waarin constant nieuwe waarheden ontstaan. Zo hebben we druivenstokken geplant op allerlei verschillende manieren om te kijken wat het beste werkt onder de lokale omstandigheden. Heel zwaar, maar mooi werk. Uiteraard deelden we in de dagelijkse huishoudelijke taken. We raakten verwend door de lekkerste hapjes en drankjes. Vooral ’s avonds bij de kachel was dat heerlijk, zeker onder het genot van vele diepgravende gesprekken.

Na twee weken fulltime “op de berg” daalden we af naar het dorp Yegen, waar we nog eens vier weken hebben doorgebracht. In die periode reden we dagelijks omhoog naar Balates om te ‘werken’. Uiteindelijk vonden we dat we verder moesten en zijn we na verhuisd naar een andere plek in de buurt. Van daaruit hebben we nog meer plekken aangedaan, in Spanje en in Oostenrijk. Maar eerlijk is eerlijk: zo leerzaam, gastvrij en bijzonder als op Los Balates hebben we het nergens meer gehad.

Die zes maanden met alle verschillende indrukken, families, levensstijlen, werkwijzen en culturen hebben ons leven blijvend veranderd. Een grote sprong in het diepe durfden we niet meteen aan, maar stapje voor stapje groeiden we toe naar een  leven dat meer in balans is. Inmiddels zijn we van de binnenstad van Utrecht verhuisd naar het platteland van de Achterhoek, waar we kleinschalig onze idealen in de praktijk proberen te brengen.

Vooral meer rust en tijd voor reflectie, af en toe uit die sneltrein stappen en weer even bedenken of dit is wat wij willen. Die rust en het vermogen om kritisch naar je eigen leven te kijken is de grootste les die wij mee hebben genomen van Balates. Daar zijn we Tom, Cecile en de beestenboel op Balates heel dankbaar voor!

Els Hegger, Achterhoek, juni 2016

Over Los Balates

Ons cortijo ligt op 1375 meter boven zee in een natuurpark. Op heldere, gelukkige dagen kijk je uit over de Middellandse Zee. Dan lacht de kust van Afrika je tegemoet met een dunne zwarte streep aan de horizon. Het gevoel van ruimte dat je hier ervaart, zul je in Nederland of België niet snel vinden.

Op de plek van een eeuwenoude ruïne bouwden we tussen 2005 en 2008 een “oerpaleis”.  Steeds oonieuw verbazen zich  bezoekers en gasten erover hoe aangenaam en comfortabel ons huis wel niet is. Inderdaad zorgt onze keuze voor natuurlijke materialen voor een heel aangename ambiance.

Als de avonden koud worden, stoken we de houtkachel lekker op. We douchen (warm) met vers water uit de beek. Drinkwater halen we vers uit de eigen bron. We leven simpel en helemaal off grid, maar hebben wel wifi. Onze dag begint met een vers eitje van de eigen kippen. Het leven, kortom, is hier goed. Life as it shoud be lived, noemde Sally het ooit.

In onze groententuin, maar ook bij de inrichting van de overige percelen, oefenen we met de basisprincipes van Permacultuur. We oogsten er amandelen, kastanjes, vijgen, druiven en steeds meer soorten fruit en groenten.

We zijn lid van de CAAE en de producten van onze finca hebben dan ook een ecologisch certificaat. We proberen hier de traditionele vormen van werken levend te houden, maar experimenteren ook eindeloos met maken van fermenten, likeuren, baksels, voeding voor de kippen… Waarmee eigenlijk niet?

Zelf ervaren? Balates biedt stilte en geborgenheid voor wie even helemaal tot rust wil komen. Onze honden gaan graag met je mee op een uitdagende wandeltocht. Maar ze houden je ook gezelschap als je in stilte wilt lezen, schilderen, peinzen… Neem gerust contact op.

Water 

De winter van 2015/16 was de zoveelste in een reeks van winters die warmer en droger waren dan “normaal”. Duizelingwekkende hittegolven in de zomers verteerden het meerjarig ijs op de toppen. De foto van het Parque Nacional vertelt dan ook het hele verhaal. Je ziet de zuidflank van de bergen in de Sierra Nevada, begin juni. Kaal en droog.

Het ijs op de foto vormt de reserve voor de zomer. Voor de boeren, voor ons, voor het hele dorp, voor alle dieren. Op 2500 hoogte, waar traditiegetrouw de schapen uit het dorp hun zomer doorbrengen, stroomt intussen nog maar een miezerig stroompje. De herders vrezen dat daar in augustus niets meer van over zal zijn. En dan?

Nog geen vijftien jaar geleden vloeiden op Balates drie bronnen. “Ze geven veel minder dan vroeger”, vertelde Maximiliano toen. “Tot begin jaren zeventig lag er in de winter een maand lang tot wel een meter dikke sneeuw. Die bleef ineens weg. Sindsdien hebben we minder water.”  Een wijnboer in La Contraviesa vertelt onlangs  hetzelfde verhaal. “Jij denkt dat het hier altijd zo geweest is, maar wij zien klimaatverandering. Vanaf 1973 en hebben ons er stukje bij beetje aan kunnen aanpassen.”

Onze eerste bron, La Cinca de Mayo, viel droog in 2009, de tweede, vlak onder het cortijo een paar jaar later. Zien we deze zomer ook de derde opdrogen?

In een normaal jaar verwachten we geen neerslag voor medio september. Maar normaal bestaat niet meer. We duimen  voor onverwachte regen en een dikke kap sneeuw op de Sierra.

Off the Grid: water

Op Los Balates leven we “off the grid”. Er is geen stroom van het elektriciteitsnetwerk, geen water van een waterbedrijf, geen gas voor de cv, geen aansluiting op het riool. Om hier comfortabel te leven, is een dagelijkse portie mindfulness onmisbaar.

Het water waar we in het cortijo mee douchen en afwassen, betrekken we  rechtstreeks uit een bergbeek. Via de mond van een irrigatieslang worden drie tonnen gevuld die eigenlijk bestemd zijn voor het maken van wijn. Die tonnen staan zo hoog  opgesteld dat ze  optimale druk  genereren. Als we zouden moeten kiezen tussen warm water of elektriciteit, dan kozen we warm water uit de kraan. Na een dag hard werken in stof en hitte gaat er weinig boven een douche om je op te frissen.

Drinkwater halen we met een karaf en een korte wandeling dagelijks vers uit een koele bron op eigen land. Het lekkerste water dat er is, zeggen de mensen in het dorp. Als je wakker bent, kijk je op die wandeling ook even naar onze tonnen. Want stenen, zand, bladeren, takjes of dode dieren zullen vroeg of laat de irrigatieslang blokkeren. De tonnen lopen leeg en dan wil je douchen maar is er geen water. Of geen druk. Er zit niets anders op dan je kleren weer aan te trekken en de zaak weer in orde te brengen. Niemand die het voor je doet.

Wie wil genieten van luxe in onze eenvoud, kan zich niet permitteren om slaapwandelend door de dagen te gaan.

Hot composting

Onze tuin vraagt steevast om méér compost dan we op voorraad hebben.  We proberen uit welke manieren om sneller te composteren hier effectief zijn. De eerste test betrof “hot composting”.

Cecile ging oefenen met schieten en redigeren van video. Ze filmde het maken van de eerste warme stapel. Haar video geeft niet zozeer een indruk van de finesses van hot composting, maar geeft wel een integer beeld van het werk op Balates…

Overigens is Streepje de echte held van dit avontuur. Wat een beheersing heeft die jongen!